femmeBRUT

Kleed je wel warm aan!’ schrijft Marja voordat ik afreis naar haar atelier in Oude Niedorp in de kop van Noord-Holland. Het atelier bevindt zich op een ruime entresol in een grote loods waar het kleurrijk is, en warm ondanks de lage temperatuur.

Een vloer bezaaid met verfspatten zoals je verwacht in een atelier van een schilder. Maar ook een naaimachine op een tafel, lappen, wol, garens, knopen. Materialen die ze steeds meer gebruikt in haar schilderijen. Textiele elementen speelden altijd al een rol in het werk van Marja, maar in de nieuwe schilderijen spelen zij een hoofdrol. Omdat Marja het nog steeds als schilderen, maar dan met textiel, ervaart, blijft zij haar werken consequent schilderijen noemen.

Zij is hard aan het werk voor haar aanstaande solotentoonstelling in februari 2022 in Loods 6 in Amsterdam. Grote doeken van twee bij twee meter hangen aan de muren en staan in groepen tegen elkaar aan in haar atelier.

Hoewel er nog steeds figuratieve elementen in haar schilderijen zitten, is Marja de laatste tijd steeds abstracter gaan werken. Het valt sowieso op dat contrasten haar intrigeren. Zwarte, grove, grote geschilderde vormen naast delicate roze en sierlijke motieven en materialen op één canvas. Gerafelde stukken stof die met grote steken vastgezet zijn, ruw vast gestikte proppen textiel en dikke slierten verf naast fijn naaiwerk en een regen van pailletten. “De combinatie van schone textiel die snel kwetsbaarheid en intimiteit oproept samen met het vieze van verf vond ik altijd al fascinerend.”

De vrijheid en het plezier van het maken spatten ervan af. Op haar doeken zie ik ongebruikelijke voorwerpen als een porseleinen kopje en een babymutsje. Veel gebeurt intuïtief. Met slechts een grove schets voor enig houvast.

De lockdown in 2020 was een productieve tijd met totale focus op het werk! Zij ontdekte in die periode de long arm naaimachine waar zij steeds meer gebruik van maakt bij het maken van haar schilderijen. Een drie meter brede machine die veel gebruikt wordt voor het maken van quilts. Een methode waarbij de naald over de stof beweegt in plaats van de stof onder de naald door. Wat zo vloeiend gaat dat zij kan tekenen met naald en draad.

Omdat het werken met textiel nog voortdurend als vrouwenkunst gekwalificeerd wordt, voelt Marja de noodzaak om daar met haar schilderijen commentaar op te geven. Letterlijk is vrouwenkunst kunst gemaakt door vrouwen. Maar in het benoemen van kunstwerken als vrouwenkunst zit vaak een kritisch oordeel.

Dat dilemma maakt Marja zichtbaar in haar nieuwe schilderijen, door de traditioneel als vrouwelijke en mannelijke geziene vormen en materialen te verwerken in één doek. Door het verenigen van deze contrasten maakt zij het kritische oordeel tevens onschadelijk. En zet zij daarmee een stap in het opheffen van een begrip als vrouwenkunst. Het begrip mannenkunst bestaat tenslotte ook niet.

Het is kunst dat Marja van Putten maakt.
Trudi van Zadelhoff

==english==

“Wrap up warm!” wrote Marja just before I set off to visit her studio in Oude Niedorp at the top of North-Holland. The studio is located on a spacious mezzanine in a large and colourful warehouse, certainly warm enough despite the low temperature.
A floor covered in paint splashes, just as you would expect from the studio of a painter. But there’s also a sewing machine on the table, fabric, wool, yarns, buttons. Materials that she is increasingly using in her paintings. Textile elements have always played a role in Marja’s work, but in these new paintings they are taking the lead. Marja experiences this as an act of painting, but then with textiles, so she remains consistent in referring to her work as painting.

She is hard at work preparing for her upcoming solo show at ‘Loods 6’ in Amsterdam. Large canvases measuring two by two meters are hanging on the walls and more are stacked together in her studio. Although there are still figurative elements present in her painting, Marja has recently started working in a more abstract way. It strikes me that ‘contrast’ is intriguing for her. Black, coarse, large painterly forms alongside delicate pink ornate motifs and materials on one canvas. Frayed pieces of fabric secured with large stitches, roughly stitched clumps of textiles and thick gloops of paint next to fine stitching and a shower of sequins. “The combination of clean textiles, immediately evoking delicacy and intimacy combined with the dirtiness of paint is something I’ve long been fascinated with.” The freedom and pleasure of the act of making seems explosive. On her canvases I see unexpected objects such as a porcelain cup and a baby hat. A lot happens intuitively. With only a rough sketch for some guidance.

The lockdown of 2020 was a productive time with a total focus on work. During that period she discovered the long arm sewing machine which she increasingly uses to make her paintings. A three meter wide machine that would usually be used for making quilts, utilising a method where the needle moves over the fabric rather than passing the fabric under the needle. This machine works so smoothly that she can actually draw with the needle and thread. Because working with textiles is still deemed as ‘women’s art’ Marja feels compelled to comment on this in her paintings. Literally, women’s art is art made by women, but there is often a critical judgement in the classification of work as women’s art.

Marja highlights this dilemma in her new paintings, incorporating traditionally feminine and masculine forms and materials into one canvas. By uniting these contrasts, she also renders such critical judgements as harmless. In doing so she is taking a step towards the elimination of terms such as ‘women’s art’. After all, the concept of ‘men’s art’ does not exist.

Marja van Putten makes art.
Trudi van Zadelhoff